Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; InputFilter has a deprecated constructor in /home/paulettein/domains/pauletteintveld.com/public_html/includes/phpInputFilter/class.inputfilter.php on line 17

Warning: ini_set(): A session is active. You cannot change the session module's ini settings at this time in /home/paulettein/domains/pauletteintveld.com/public_html/includes/session.inc.php on line 4
About | Paulette in't Veld

About

Haar atelier is bezaaid met stapels boeken: voornamelijk oude boeken. Hiervoor zoekt ze stad en land af. Volgens Paulette hebben oude boeken meer ziel en heeft het “stiekem” ook te maken met een onverklaarbaar gevoel van heimwee naar een vervlogen tijd. Juist door met deze oude boeken te werken heeft ze het gevoel alsof ze vervlogen tijden kan laten herleven in een nieuwe wereld. Het is als een soort eerbetoon aan wat is geweest.

“Het oude laten herleven in het nieuwe.” Haar werk is mysterieus , onderzoekend en bijna neurotisch precies. Een synergie van talloze afbeeldingen samengevoegd tot een bevreemdend nieuw bovenzinnelijk geheel.

Bladerend door één van de vele boeken, verteld ze dat het meeste van wat we zien op de afbeeldingen niet meer bestaat. Dat alleen de foto’s getuigen zijn van het moment.  Zij vind het een vreemd gegeven dat de foto voort leeft in de tijd, als ware het een soort van twee dimensionaal vacuüm. “Een soort van gevangen moment.” Zij wilt middels haar werk deze vacuüms verbreken en verbasteren tot een nieuw geheel, een nieuw verhaal.

Paulette volgt géén plan; het werk ontstaat. “Het is een puzzel zonder voorbeeld, of vergelijkbaar met het componeren van een muziekstuk. De combinatie mogelijkheden zijn immers eindeloos. Het werk is een constante zoektocht naar de juiste combinatie van sensus en beeld.” Tijdens dit proces ontstaan decors voor dromerige fantasieën die weinig met de realiteit te maken hebben.

Op de muren rond haar werkveld hangen honderden minutieus uitgesneden afbeeldingen. Elke uitsnede afzonderlijk opgehangen van de ander. Het duurt even voordat je oog alles heeft scherp gesteld. Het is zo veel dat ’t onmogelijk is om alles in één keer te registreren. Als eerste springen de herkenbare afbeeldingen in het oog. Alsof je brein zoekt naar herkenning om daaraan vast te klampen. Gebouwen, klok, hand, wiel, snavel, helm, trap, scheerkwast, veer, een kabel.  Maar als ik een stap dichterbij doe, valt het me pas op dat sommige afbeeldingen niet eens herkenbaar zijn als iets bestaands. Vaak zijn het ook alleen vormen die een vergelijkbare structuur hebben. Krullende haren en golven in de zee schijnen ineens minder goed te onderscheiden. Ook haar werktafel is overladen met deze uitsneden, warrig door elkaar, of in stapeltjes. Sommige afbeeldingen zijn niet groter dan een halve centimeter. 

De gedachte aan de oneindige combinatie mogelijkheden maakt mij lichtelijk onrustig. Een herkenbaar gevoel volgens Paulette. Maar juist door die gedachte los te laten, kom je tot nieuw werk. Zij heeft door deze manier van werken ‘opnieuw’ leren kijken. “Het hoofd wil alles wat je ziet benoemen, om het te plaatsen en te begrijpen, maar door iets te benoemen, beperk je het ook tot dat wat het is. In mijn werk moet ik als het ware het geconditioneerde kijken doorbreken, ik wil naar de dingen kunnen kijken buiten hun bestaande context.” Op sublieme wijze weet ze de chirurgisch uitgesneden chaos samen te voegen en te coheren, tot een wereld waarin alles mogelijk schijnt te zijn.

Als ik weer naar de muur kijk kan ik de net ontdekte afbeeldingen nog maar moeilijk terug vinden, mede omdat ik weer nieuwe interessante beelden zie. Het maakt niet uit hoe overladen haar atelier is met papieren snippers, vol informatie, of hoe uiteen lopend hun afkomst is. Paulette weet de elementen uit een foto zo goed te extraheren, dat het opzichzelfstaande objecten worden. “Bouwmateriaal voor een nieuwe wereld” noemt ze het zelf. Haar werk nodigt uit om op onderzoek uit te gaan ineen surrealistische wereld, waarin tijd en ruimte met elkaar lijken te versmelten. 
 

About

Her studio is littered with piles of books: mainly old books. She looks for these books everywhere she can.
According to Paulette old books have more soul and "secretly" they also fill her with an inexplicable feeling of nostalgia for a bygone time. By working with these old books she feels as if she can resurrect bygone times in this new world. It's like a kind of tribute to what has been.

"Revive the old in the new." Her work is mysterious, inquisitive and almost neurotically precise.
A synergy of countless images merged into a strange new surreal whole.

Flipping through one of the many books, she tells us that most of what we see on the images no longer exists.
That only the pictures are witnesses of the moment. It is a strange phenomenon to her that the photo lives on in time, as if it were a kind of two dimensional vacuum. "A kind of captured moment." She wants to break through and degenerate these vacuums with her work into a new whole, a new story.

Paulette follows no plan; the work is spawned. "It's a puzzle without example, or similar to composing a piece of music. The possibilities for combinations are endless. The work is a constant search for the right combination of sense and image. " During this process sets of dreamy fantasies that are far removed from reality are created.

On the walls around her workplace hang hundreds of meticulously cut out images.
Each cutout hung separately of the next. There is a short delay before your eye has caught it all.
It's so much that it is impossible to register all at once. At first the recognizable images jump into focus.
As if your brain seeks some form of recognition to cling to. Buildings, clock, hand, wheel, beak, helmet, stairs, shaving brush, Feather, a cable. But if I step closer I notice that some images are not even recognizable as something from reality. Often it’s only shapes that have a similar structure. Curly hairs and waves in the sea suddenly seem less distinct. Her work table is also overloaded with these cropped images, confused by each other, or in
stacks. Some images are no larger than half a centimeter.

The thought of the infinite combinations possible makes me slightly uneasy. A recognizable sense according to Paulette.
But by losing that thought, you find new work. By way of this she has found a new way to see.
"The head wants to appoint all you see, to place it and understand it, but by naming it, you limit it to that what it is. In my work I have to break the conditioned way of seeing, as it were, I want to see things outside of their existing context. " In a sublime manner she surgically cuts out the chaos to merge and cohere, into a world of endless possibilities.

When I turn back to look at the wall again I can hardly find the images I just discovered, partly because I see new interesting images. It doesn't matter how overloaded her Studio is with paper shreds, full of information, or how different their origin is. Paulette knows how to extract the elements from a photo so well, that they become stand-alone objects.
"Building material for a new world" she calls them. Her work invites you to go investigate in a surreal world, a world in which time and space seem to blend.

L. Postroff